“Yeşil Sunak”, doğa–kültür ilişkisini, yenilenme düşüncesini ve kutsal mekân kavrayışını merkezine alan bir çalışmadır.

Eserin dikey yapısı, birçok kültürde görülen sunağın hem fiziksel hem de sembolik işlevini çağrıştırır. Bu yapı, insanın doğayla kurduğu ritmik bağın, kutsallık atfeden pratiklerin ve merkezî eksen anlamına gelen "axis mundi" kavramının modern bir yorumuna dönüşür.

Yüzeydeki yeşil tonların katmanlı geçişleri, doğanın döngüsel yenilenme gücünü görünür kılar. Bu organik renk düzeni, hem bereket hem de dönüşüm fikrine gönderme yapar. Dokusal yapı, eski tören mekânlarında karşılaşılan aşınmış yüzeyleri hatırlatırken, aynı zamanda çağdaş malzeme yaklaşımıyla yeniden biçimlenmiş yaşayan bir yüzey etkisi yaratır.

Kompozisyondaki dikey enerji, gökyüzü ile yeryüzü arasındaki bağı simgeler. Bu gerilim hattı, insanın hem köklenme hem de yükseliş arzusunun görsel karşılığıdır. Eser, doğa ile ruhsallık arasındaki bu iki yönlü akışı soyut bir ritmik düzen içinde ele alır.

“Yeşil Sunak”, izleyiciyi hem içsel hem de kozmik bir merkez arayışına davet eder; kutsal olanın gündelik olanla kesiştiği bir düşünsel mekân yaratır.