“Kökenin Sesi”, kolektif hafızanın ritüel temelli izlerini çağdaş bir yüzeyde yeniden kurgulayan bir çalışmadır.

Eserin merkezinde yer alan koyu çember, hem atalara uzanan soy çizgisinin hem de insanın içsel varoluş merkezinin metaforik bir karşılığı olarak konumlanır. Bu yoğun merkez, Afrika masklarının törensel kullanımında görülen kimlik dönüşümlerini hatırlatan bir çekim alanı üretir; izleyiciyi, köken, aidiyet ve belleğin çok katmanlı doğası üzerine düşünmeye davet eder.

Yakınlaşma ve uzaklaşma hissi arasında gidip gelen bu düzen, topluluk içinde ortaya çıkan ortak titreşim ve ritmik hareketlerin soyut bir izdüşümü gibidir. Noktaların yinelenen düzeni, maskların törensel işlevinde bulunan “kolektif benlik” fikrini çağrıştırarak bireysel deneyimin topluluk hafızasıyla nasıl iç içe geçtiğini görünür kılar.

Yüzeydeki kahverengi katmanların parçalı dokusu, hem arkeolojik bir zemini hem de zaman içinde birikmiş kültürel tortuları anımsatır. Bu katmanlı yapı; yaşanmışlıkların, anlatıların ve unutulmuş ritüellerin izlerini taşırken, aynı zamanda sanatçının güncel malzeme yaklaşımıyla yeniden biçimlenir.

Her noktasal motif, farklı kültürlerdeki mask sembolizminin ortak estetik köklerine göndermede bulunur. Bu görsel dil, maskların yalnızca yüzü gizleyen birer nesne olmaktan çıktığını; kimliğin, dönüşümün ve kolektif bilincin taşıyıcıları olduğunu hatırlatır.

“Kökenin Sesi”, geçmiş ile şimdi arasında kurduğu bu çok boyutlu bağ aracılığıyla, izleyiciyi kendi kökensel hafızasıyla diyalog kurmaya çağırır. Eser, kişisel tarihin kültürel belleğe nasıl eklemlendiğini sorgularken; ritüelin, kimlik dönüşümünün ve sembolik ifade biçimlerinin çağdaş sanattaki sürekliliğini vurgular.